Vaak wordt er enorm gelachen en gestoeid. Het zijn jonge
mama’s maar soms echt nog kinderen hoor. Maar dat maakt het soms ook wel zalig.
Ze krijgen ook graag affectie en vinden het fijn als je eens zot met hen doet
(zo vliegt de was wel eens door de opvang wanneer we die horen op te plooien).
Ook is het contact met de baby’s en peuters heel fijn. Ze
kennen me nu waardoor ze graag komen knuffelen, samen spelen en eten van me
krijgen.
Maar toch mis ik nog iets. Mijn bijdrage is voorlopig miniem
of voor mij misschien niet genoeg op een constructieve manier. Soms denk ik van
mezelf dat ik de lat wel hoog leg voor zo’n korte periode van vrijwilligers
werk. Maar de job houdt concreet in om de kindjes te verversen, ze eten te
geven en ze in het oog te houden. Meer wordt er van mij precies niet verwacht.
Ze kunnen mijn twee helpende handen zeker meer dan goed gebruiken. Dat is het
probleem niet. Maar er zal niets veranderen nadat ik weg ben. Of ik hen help of
iemand anders maakt ook niet uit. Ik zou het fijner vinden moest ik ietsje meer
kunnen bijdragen. Het zou me een bevredigender gevoel geven moest ik hen ergens
mee kunnen helpen op langere termijn.
Ik weet wel dat het belangrijk is dat ik hen een goed gevoel
geef en hun bemoedig in het moederschap en hun zelfvertrouwen maar toch is het
niet voldoende.
Ik ga de komende dagen uitzoeken waarbij ik de opvang kan
helpen of hoe ik iets kan bijdragen en dit eens voorstellen. Het lijkt mij een
zware taak omdat ik niet zo assertief ben om iets nieuws voor te stellen op een
plaats waar al lang alles hetzelfde draait. Ik wil hen ook niet beledigen of
doen alsof ik het beter weet. We gaan er voor!
Nele
Geen opmerkingen:
Een reactie posten