Ik dacht te snel: van
hoogteziekte hebben wij geen last van.
Maar dit moest ik toch een beetje herbekijken.
Michaël redde zich het beste denk ik, wat kortademig en
sneller moe maar voor de rest ging het wel.
Oscar was de eerste dag hier wat hangerig en niet zo in
form. Hij liet zich rustig rondrijden in de buggy om alles op zich af te laten
komen. En vanaf dan was hij steeds elke
dag (zo vanaf 5.30u) springlevend.
Helena trok de eerste dag haar plan wel maar moest het
nadien wel een beetje ‘bekopen’ (toevallig of niet, wie zal het zeggen). Helena
had een nachtje waarbij ze moest overgeven en diarree kreeg. Het beperkte zich
tot die nacht. De volgende dag was ze nog niet in haar normale doen en was het
haar beurt om haar een beetje in de buggy te laten hangen en te laten
rondrijden en enkel op water te leven.
Ze zeggen dat je dat wel voelt, als het te veel is. Onze
kinderen kunnen dat toch moeilijk doseren.
Oscar komt nog vaak buiten adem boven aan de trap, wanneer hij het ook
rustiger zou kunnen doen.
Ook racet hij maar door de straten en wil dan van alles
komen vertellen maar heeft dan geen adem meer. Maar dat betert dag per dag!
Ik moest mijn grootste deel nog krijgen. Hoewel ik mijn best
deed om de eerste dagen veel te slapen, niet te veel ineens willen verkennen,
rustig te gaan,… moest ik er toch aan geloven. De eerste dagen had ik last van
de vermoeidheid en kortademigheid en de darmen waren nu niet tip top. Maar dan
werd ik slapper en voelde me slechter. Overgeven en diarree waren twee dagen
voor mij van de partij. Ik denk, hout vasthouden, dat ik er nu door ben. K voel me beter en hoop nu gewoon weer mee te
kunnen eten en alles verder te kunnen verkennen.
Nele
Nele
Geen opmerkingen:
Een reactie posten